Να μην περιμένουμε
άλλο...
Ο
νέος εφαρμοστικός νόμος που ψηφίστηκε τον προηγούμενο μήνα, με πραξικοπηματικό τρόπο από μία
πραξικοπηματική κυβέρνηση, αποτέλεσε
την αρχή μιας νέας
εποχής βαρβαρότητας με θύμα την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία.
Ταυτόχρονα, ο Παπαδήμ(ι)ος, η συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ,
οι σύμμαχοι τους ΔΗΜΑΡ-ΔΗΣΥ, αλλά και όλοι οι άλλοι επικεφαλής των
δυναστών των λαών (η Λανγκάρντ, ο Γκάιτνερ (αμερικανός υπ.οικ.), ο
Γιούνκερ, ο Άκερμαν) έχουν βγει με δηλώσεις τους και θριαμβολογούν.
Θριαμβολογούν για τη σοβαρότητα και αποτελεσματικότητα των πολιτικών που
χειρίστηκαν το θέμα, για τη σύνεση των τραπεζιτών που έσπευσαν να δηλώσουν
συμμετοχή, για την υπευθυνότητα της ελληνικής πλευράς κλπ. Για άλλη μια φορά λένε
ότι μας σώνουν. Ή και ότι πέτυχαν μια «ιστορική νίκη» στη συμφωνία του
Γιουρογκρουπ. Όλοι οι παραπάνω, με ένα στόμα-μια φωνή,
διατυμπανίζουν ότι ο κίνδυνος χρεωκοπίας απομακρύνθηκε, ότι τα βάσανά μας
τελείωσαν, ότι από δω και πέρα μόνο καλύτερες μέρες θα έρχονται.
Αλλά τι ακριβώς εννοούν
και πως ορίζουν τις καλύτερες μέρες οι διάφοροι καλοθελητές; Η συμφωνία την οποία υπέγραψαν οι «σωτήρες μας», στην
πραγματικότητα αποτελεί μια ακόμα αντιδημοκρατική και αντεργατική τομή. Οι
καλύτερες μέρες, γι’αυτούς έρχονται μέσα από τα νέα μέτρα διάλυσης του λαού,
καταβαράθρωσης του βιοτικού επιπέδου, των μισθών και των συντάξεων, τεράστιων
περικοπών στις κοινωνικές παροχές και ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου. Λένε
ότι δίνουν λύση στο πρόβλημα του χρέους. Μα
ακόμα και αυτοί παραδέχονται ότι μετά από 20 χρόνια κοινωνικού αφανισμού το
χρέος θα βρίσκεται στα ίδια υψηλά επίπεδα με πριν λίγα χρόνια. Τα μέτρα δεν
είναι για τη σωτηρία του λαού ή για τη μείωση του χρέους, είναι για τη
σωτηρία των τραπεζών, είναι για τους «επενδυτές» και το ντόπιο κεφάλαιο που θα
μπορούν να αλωνίζουν σε μια χώρα με πάμφθηνο εργατικό δυναμικό.Ορίστε,
λοιπόν, τι εννοούν καλύτερες μέρες και για ποιον…
