Η ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ είναι ένα ανεξάρτητο αριστερό σχήμα της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης που δραστηριοποιείται στο Φυσικό Αθηνών.

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΤΡΥΠΙΑ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ, ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ!


Κοντεύει να τελειώσει άλλη μία εξεταστική περίοδος και όλοι μας έχουμε καταβάλλει (και σε αυτήν) τεράστιες προσπάθειες για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στην απαιτητικότητα των μαθημάτων και γενικότερα της σχολής (ο καθένας στο βαθμό που του αναλογεί και «σηκώνει»). Ειδικά για όσους από εμάς «κυνηγάμε» να πάρουμε το πτυχίο οι αλλεπάλληλες εξετάσεις αποτελούν ένα επιπλέον «βάρος» αλλά ταυτόχρονα και ένα αναγκαίο κακό, που όλοι οι «επί πτυχίω» καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε καθώς τα περιθώρια στενεύουν και τα καύσιμα του καθενός αρχίζουν και τελειώνουν.
Έκπληκτοι λοιπόν βγήκαμε απ το αμφιθέατρο όπου δινόταν το μάθημα «Ηλεκτρομαγνητισμός I» για την επί πτυχίω εξεταστική στις 11/5. Άλλη μία εξεταστική που η συντριπτική πλειοψηφία δεν «ακούμπαγε» τα θέματα. Το μόνο που μας εξέπληξε περισσότερο ήταν ότι η συντριπτική αυτή πλειοψηφία αποτελούταν από ΟΛΟ το αμφιθέατρο πλην από ένα (1) «δεκάρι», τρία (3) «πεντάρια» και τέσσερα (4) «τριάρια». Μέσα σε ένα γεμάτο αμφιθέατρο λοιπόν (περίπου 60-70 άτομα) όχι μόνο κόπηκε το 94,3 % (!) αλλά το 88,6 % έγραψε βαθμό 0, 1 και 2!!Το λιγότερο λοιπόν που θα μπορούσε κανείς να κάνει την ημέρα της αναβαθμολόγησης ήταν ένα αυθόρμητο μάζεμα των ενδιαφερόντων (όσων έδωσαν το μάθημα ή/και όσων σκοπεύουν να το δώσουν), ώστε να βρεθούμε ενώπιο του κ. Σπανού και κ. Σταμόπουλου και να δοθούν εξηγήσεις για την απαράδεκτη αυτή εξέταση και συνεπώς τα αποτελέσματα!
Δε θα μπορούσε να λείπει απ το χορό και ο Πρόεδρος του τμήματος κ. Τετράδης καθώς από μόνος του έχει δείξει πολλές φορές την «ολόψυχη συμπαράσταση» του στους φοιτητές, το Φοιτητικό Σύλλογο, τα αιτήματα του και τις αποφάσεις του! Το προφανές που θα σκεφτόταν ο καθένας ήταν η επανεξέταση του μαθήματος καθώς αυτά τα αποτελέσματα δεν επιδέχονταν καν κανονικοποίηση ή «στρογγύλωμα» των βαθμών, έτσι ώστε να αλλάξει αυτή η ντροπιαστική εικόνα της αποτυχίας του 94,3 %. Αυτό, λοιπόν, ήταν και το αίτημα όσων μαζευτήκαμε. Απέναντι μας βρήκαμε (αρχικά) τον κ. Τετράδη, ο οποίος πεισματικά αρνιόταν οποιαδήποτε προσπάθεια επανεξέτασης του μαθήματος με διαφορετικά θέματα επικαλούμενος τον «νόμο». Να θυμίσουμε λοιπόν στον Κ. Τετράδη ότι έχει επαναληφθεί εξεταστική στο παρελθόν, σε έκτακτες περιπτώσεις, όπως μετά τον πολύμηνο απεργιακό αγώνα των διοικητικών υπαλλήλων και την από κοινού συμμετοχή του ΦΣ με επαναλαμβανόμενες καταλήψεις (το ακαδ. έτος 2013-2014). Με λίγα λόγια είναι τελικά στην ευχέρεια του καθενός το πότε πηγαίνει με το «γράμμα του νόμου» και αν/πότε το παραβλέπει για να καλύψει δικά του συμφέροντα και όχι αυτά των φοιτητών.
Σαν να μην έφτανε όμως όλο αυτό ήρθαμε αντιμέτωποι με την (πλέον αναμενόμενη) χείριστη συμπεριφορά που θα μπορούσαμε να έχουμε! Σύμφωνα με τον κ. Τετράδη «μερικά θέματα ήταν γελοία, λυκειακού επιπέδου. Όποιος δεν έγραψε τουλάχιστον 2,5 δεν αξίζει να περάσει το μάθημα». Πολλές φορές μάλιστα εμπόδιζε τους φοιτητές να μιλάνε επειδή «δεν έδωσες το μάθημα σ αυτήν την εξεταστική-δεν μιλάω μαζί σου» λες και δεν μπορεί να εκφέρει κάποιος φοιτητής άποψη για τη δυσκολία των θεμάτων (ειδικά αν έχει περάσει το μάθημα σε προηγούμενη εξεταστική!). Δεν άργησαν να έρθουν τόσο οι προσωπικές επιθέσεις, οι έμμεσες στοχοποιήσεις φοιτητών («με διάφορους από σας έχω διαπληκτιστεί στους διαδρόμους της σχολής, αν ήθελα θα θυμόμουν φάτσες και ονόματα»), όσο και οι προσπάθειες να στρέψει τον ένα φοιτητή απέναντι στον άλλον («αν συνεχίσει να μιλάει αυτός θα φύγω-αυτό θέλετε;»). Με άλλα λόγια μετά από ένα σόου σχετικά με το πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος του και πόσο πολύ τον εμποδίζουμε απ τα καθήκοντα του, κατέληξε μονάχα στην «προσωπική δέσμευση» ότι συζήτησε τα θέματα με τους διδάσκοντες και αποφάσισαν από κοινού να δείξουν μια «επιείκεια» στην αναβαθμολόγηση(!) (αργότερα στην αναβαθμολόγηση ούτε σε όσους είχαν γράψει 3 δεν ανέβηκε ο βαθμός!!!).
Αντίστοιχη αντιμετώπιση δεχθήκαμε και από τους διδάσκοντες καθηγητές (προφανώς σε χαμηλότερη ένταση). Καμία σκέψη για επανεξέταση του μαθήματος καθώς «τα θέματα ήταν πανεύκολα-πιο εύκολα από άλλες χρονιές» (μάλλον θεωρούν το 94% των φοιτητών τους ηλίθιους) συνοδευόμενοι με γέλια κάθε φορά που αναφερόμασταν στο αίτημα για επανεξέταση! «Αυτά τα πράγματα δε γίνονται πουθενά». Λες και γίνεται σε πολλές σχολές η συντριπτική πλειοψηφία να μην μπορεί να περάσει ένα μάθημα, πόσο μάλλον να το «αγγίξει»!
Περιττό να πούμε λοιπόν πως αυτή η περίπτωση κάθε άλλο παρά μεμονωμένο περιστατικό δεν αποτελεί! Όλοι έχουμε τύχει σε σκηνικά (ή έχουμε ακούσει παραπάνω από ένα) όπου οι εξετάσεις ορισμένων μαθημάτων (πολλές φορές και ο τρόπος βαθμολόγησης τους) δεν επιδέχονται αντικειμενικής κριτικής, παρά μόνο καθορίζονται απ τις διαθέσεις του κάθε διδάσκοντα να περάσει ή (συνήθως) να κόψει κόσμο! Ατάκες όπως «είσαι μικρός ακόμα για να σε περάσω», «έχεις δώσει το μάθημα ΜΟΝΟ xyz φορές, έλα πάλι το Σεπτέμβρη», «δεν είναι εικόνα γραπτού για να περάσει, ασχέτως αν έχεις κάνει ή όχι λάθη», «σιγά μη διορθώσω όλα τα γραπτά-όποιος ξέρει ότι έχει γράψει καλά θα έρθει στην αναβαθμολόγηση και θα τον περάσω» είναι μόνο μερικές απ τις πολλές περιπτώσεις που έχουμε αντιμετωπίσει στον τρόπο με τον οποίο εξεταζόμαστε! Πλέον αποτελεί γεγονός πως δεν υπάρχουν εύκολα και δύσκολα μαθήματα, αλλά εύκολοι και δύσκολοι καθηγητές. Μαθήματα που «μένανε για πτυχίο» στους φοιτητές και στα οποία έχει αλλάξει ο καθηγητής βλέπεις τρομερή διαφορά στην «αποδοτικότητα» των εξεταζόμενων. Αντίστοιχα, μαθήματα που θεωρούνταν απ τα εύκολα της σχολής, «πάνε για πτυχίο» με τον καινούριο διδάσκοντα!
Με άλλα λόγια θέλουν να μας πείσουν πως το μόνο ρόλο που έχουμε στη σχολή είναι να είμαστε όσο πιο αδρανείς και υπάκουοι γίνεται στην καλή η κακή θέληση του καθενός! Πέρα απ την γενικά υποβάθμιση των κοινωνικών και γενικών κριτηρίων μας, υποβαθμίζουν και το επιστημονικό μας κριτήριο, την άποψη που μπορούμε να έχουμε πάνω στα μαθήματα που διδασκόμαστε, το αντικείμενο της επιστήμης πάνω στην οποία εντρυφούμε κοκ.
Εμείς λοιπόν δηλώνουμε πως όχι μόνο έχουμε άποψη, επιστημονικό κριτήριο και γνώμη πάνω στην αποτελεσματικότητα των εξετάσεων του κάθε μαθήματος (άρα επί της ουσίας του κάθε καθηγητή), αλλά θα είμαστε εδώ για να παλεύουμε συλλογικά και δε θα κοιτάμε μονάχα την πάρτη μας. Όχι με τη λογική του να περάσουμε ένα μάθημα όσο πιο ανώδυνα γίνεται για μας και ας ψοφάει η κατσίκα του γείτονα-συνάδελφου μας, αλλά για να μπορούμε να διεκδικούμε ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών-ζωής για όλους! Είμαστε η πρώτη γενιά που καλείται να ζήσει χειρότερα απ την προηγούμενή της και σε μια περίοδο όπου το πανεπιστήμιο θα έπρεπε να είναι για εμάς ένα γεμάτο οπλοστάσιο για τη ζωή μας, αποτελεί αυτή τη στιγμή ένα απ τα μεγαλύτερα εμπόδια γι αυτήν, ειδικά όταν πολλοί από μας αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε ταυτόχρονα με τις σπουδές μας για να μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα!
Κόντρα λοιπόν στη σαπίλα της αποξένωσης του ενός από τον άλλο, της ανταγωνιστικότητας και του ατομικού δρόμου που μας επιβάλλεται καθημερινά, μπας και μπορέσουμε να βρούμε μια διέξοδο για τα προβλήματα μας πατώντας επι πτωμάτων, απαντάμε με συλλογική δράση και διεκδικήσεις! Απαιτούμε την επανεξέταση του «Ηλεκτρομαγνητισμού I» , καθώς επίσης και ένα τέλος οποιασδήποτε μορφής καθηγητικής αυθαιρεσίας και επιβολής στο όνομα της «αυθεντίας». Κλιμακωτής δυσκολίας θέματα που θα εξετάζουν την ουσία της επιστήμης που διδασκόμαστε και δε θα αναγκάζουν τους φοιτητές να πηγαίνουν σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα για να πάρουν ένα πτυχίο! Ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών σύμφωνα με τις ανάγκες τις δικές μας και της κοινωνίας!
ΚΑΛΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 26/6, ΣΤΙΣ 10:00 ΔΙΠΛΑ ΑΠ ΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΘΟΥΜΕ ΕΠΙ ΤΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ ΕΠΙΣΗΜΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΑΠ ΤΟ ΤΜΗΜΑ, ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΙ Η ΕΞΕΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ Η/Μ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΟΥΝ ΤΕΤΟΙΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ!



Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

ΚΑΤΤΑΓΓΕΛΙΑ EAAK ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΚΝΕ

Την ίδια ώρα που τα πανεπιστήμια βρίσκονται σε μια οριακή κατάσταση, με μια ποιοτικά αναβαθμισμένη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση να βρίσκεται στα σκαριά, η ΚΝΕ επιλέγει σαν απάντηση να στοχοποιήσει την αγωνιστική δράση της μαχόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς. Γιατί δεν τους ενοχλεί η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ αλλά οι φοιτητές και αγωνιστές που βγαίνουνε στους δρόμους, πηγαίνουν στις Γενικές τους Συνελεύσεις και βρίσκονται αριστερά από τη γραμμή του Περισσού και των κομματικών γραφείων. Ορμώμενοι από στείρα μικροπολιτικά συμφέροντα και κομματικές σκοπιμότητες για να καλύψουν τα πολιτικά κενά της κομματικής τους γραμμής, επιτίθεται με βίαιες και τραμπούκικες συμπεριφορές στους αγωνιστές και τα σχήματα της ΕΑΑΚ. Με μεθοδεύσεις που θα ζήλευε κάθε καθεστωτική δύναμη, προσπαθεί να αναδείξει την μαχόμενη ριζοσπαστική αριστερά ως το “μέγιστο κακό” εντός των φοιτητικών συλλόγων. Η βαθιά κομματοκεντρική και ελιτίστικη λογική της ΚΝΕ, σε συνδυασμό με την αδυναμία της να περιγράψει ένα πολιτικό σχέδιο ανάπτυξης και όξυνσης του μαθητικού και φοιτητικού κινήματος, είναι τα βαθύτερα αίτια που μετατρέπουν την ΚΝΕ σε επί της ουσίας τροχοπέδη των αγώνων της σπουδάζουσας νεολαίας, παρά τις διακηρυκτικά αριστερές κορώνες της. Για αυτό και θέλουν προέδρους στις σχολές και στα σχολεία που θα ελέγχουν οι καθοδηγητές που θα κάνουν κουμάντο στους συλλόγους και όχι μαζικές συνελεύσεις.

Το μαφιόζικο καρτέρι σε σύντροφό μας στην Ιατρική, που οδήγησε σε ελαφρύ τραυματισμό του, που κατέληξε σε πιο κεντρική επίθεση της ΚΝΕ Ιατρικής στα μέλη μας, φανερώνουν το μένος και την επιθετικότητα που τρέφει και καλλιεργεί η ΚΝΕ στις τάξεις της για τα μαχόμενα κομμάτια του φοιτητικού κινήματος και ειδικότερα για την αντικαπιταλιστική αριστερά εντός αυτού. Πέρα από την Ιατρική όμως και καθώς δόθηκε η αναγκαία απάντηση εκεί πέρα από τα μέλη μας στις εκφυλισμένες πρακτικές της ΚΝΕ, ανάλογη προσπάθεια στοχοποίησης σημειώθηκε και στο Φυσικό Αθήνας, όπου 30 κνίτες επιτέθηκαν με παρακρατικό τρόπο στα (πολύ λιγότερα) μέλη του σχήματος ΕΑΑΚ που βρίσκονταν στη σχολή. Την ίδια στιγμή με την επίθεση στο Φυσικό, οι δυνάμεις της ΚΝΕ επιτέθηκαν σκληρά και με ακόμα πιο οργανωμένο τρόπο αυτή τη φορά στο ΕΜΠ και στο τμήμα της ΣΕΜΦΕ. Εκεί τα σχήματα της ΕΑΑΚ και το αγωνιζόμενο κομμάτι των συλλόγων-φοιτητών έδωσαν τις απαντήσεις που αρμόζουν σε τέτοιου είδους πρακτικές, σε αντίθεση με την ΚΝΕ που έφερε εξωπανεπιστημιακό κομματικό στρατό άρτια εξοπλισμένο που δεν δίστασαν μάλιστα να προχωρήσεουν και σε κλέψιμο πορτοφολιών-κλειδιών θυμίζοντας προφίλ ασφαλίτη. Όμως δεν αρκέστηκαν σε αυτήν την επικίνδυνη επίθεση με δυσανάλογους όρους απέναντι στα μέλη ΕΑΑΚ. Τα καθοδηγητικά στελέχη που συντόνιζαν την επίθεση και καμία σχέση δεν έχουν με τους φοιτητικούς χώρους προέτρεψαν τα μέλη της ΚΝΕ να κλέψουν τα προσωπικά αντικείμενα (τσάντες, κινητά, χρήματα κλπ) των μελών της ΕΑΑΚ και να βανδαλίσουν το υλικό των χώρων των σχημάτων.
Τα ταυτόχρονα οργανωμένα χτυπήματα που στοχεύουν στην φίμωση και την καταστολή της ΕΑΑΚ, φανερώνουν πως η ΚΝΕ έχει πάρει πολιτική απόφαση, από τα κεντρικά της κλιμάκια, να οξύνει το κλίμα εντός των Φ.Σ. και εγκαθιδρύσει μια παρακαταθήκη μίσους και οργανωτικής αντιπαράθεσης μεταξύ των αριστερών δυνάμεων όπως έχει δείξει και μέσα στις ίδιες τις γενικές συνελεύσεις. Εν όψει φοιτητικών εκλογών και προκειμένου να κρύψει κάτω από το χαλάκι τις δικές της τεράστιες αδυναμίες, επιλέγει να αποπροσανατολίσει τους συλλόγους αλλά και τα μέλη της, με πρακτικές και συμπεριφορές που καμία εναρμόνιση δεν έχουν με τις αξίες και το ήθος της αριστεράς και του κομουνιστικού κινήματος. Οι πολιτικές ανεπάρκειες της ΚΝΕ, η έωλη και γενικόλογη γραμμή της στο φοιτητικό κίνημα που αδυνατεί συστηματικά, να θέσει τον πήχη σε επίπεδα ανάλογα της συγκυρίας και στον αντίποδα σπέρνει ματαιότητα και απαισιοδοξία στον κόσμο των σχολών, δεν κρύβονται πίσω από τραμπουκικούς και μαφιόζικους χειρισμούς. Όπως ακριβά κάνει και το ΠΑΜΕ στο εργατικό κίνημα που ‘’κλιμακώνει’’ τον αγώνα με απεργίες την Πρωτομαγιά, με προτάσεις νόμου του ΚΚΕ στη Βουλή και δηλώσεις του Κουτσούμπα “δεν ήρθε η ώρα να βγούμε από την Ε.Ε και ευρώ γιατί ο λαός και η εργατική τάξη θα πεινάσουν”.

Σαν Ε.Α.Α.Κ., καταγγέλλουμε απερίφραστα τις εκφυλισμένες πρακτικές που ακολουθεί η ΚΝΕ το τελευταίο διάστημα, απέναντί στις δυνάμεις της μαχόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς και καλούμε και συνολικά την σπουδάζουσα νεολαία να περιθωριοποιήσει τις πολιτικές λογικές της ΚΝΕ. Εμείς απέναντι στην προσπάθεια της ΚΝΕ να τρομοκρατήσει το πιο αγωνιστικό κομμάτι των συλλόγων ώστε να αναδειχτεί στην νέα “υπεύθυνη δύναμη” μέσα στις σχολές, που θα εγκαθιδρύει την ομαλότητα και θα τα καταστέλλει κάθε αγωνιστικό σκίρτημα δεν θα μείνουμε αμέτοχοι. Εάν η ΚΝΕ θέλει να επιλέξει το ρόλο του κατασταλτικού μηχανισμού κάθε κινήματος και κάθε αγωνιστή εμείς δηλώνουμε ότι δεν έχουμε καμία διάθεση να το ανεχτούμε και θα συνεχίσουμε να βρισκόμαστε πιο μάχιμα από ποτέ στο δρόμο του αγώνα. Με μαζικές γενικές συνελεύσεις, με μαζικές ρηξιακές λαϊκές κινητοποιήσεις και την από τα κάτω μάχιμη πολιτική των φοιτητικών συλλόγων που αρμόζει σε μια γενιά που θέλει ζήσει όπως αυτή ονειρεύεται και όχι όπως της λένε. Καλούμε κάθε αγωνιστή και φοιτητή να τους γυρίσει την πλάτη και να μην πάψει να αγωνίζεται γιατί αυτό τους φοβίζει.

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ

Τις τελευταίες βδομάδες παρατηρούμε  δηλώσεις του υπουργού παιδείας Γαβρόγλου,
αλλά και γενικότερες κατευθύνσεις του υπουργείου παιδείας για την εκπαίδευση που υποδηλώνουν
την κίνηση και τις προθέσεις της κυβέρνησης όσων αφορά την παιδεία. Η συζήτηση έχει ξεκινήσει,
από τα τμήματα των καθηγητών στη σχολή και τις συνελεύσεις στα σχολεία, μέχρι τις συζητήσεις στο
Υπουργείο για το πώς θα κατευθυνθεί η κυβέρνηση.
Δεν είναι λάθος να υποθέσουμε την ύπαρξη μιας γενικότερης επίθεσης στην εκπαίδευση, 
ακόμα και με τη σύσταση καινούριου νομοσχεδίου.
Για να καταλάβουμε βαθύτερα τον πραγματικό χαρακτήρα της επίθεσης στην εκπαίδευση, πρέπει να ξεφύγουμε και απ’ τα πλαίσια του πανεπιστημιακού χώρου και να αναλύσουμε την κατάσταση συνολικά.
Ήδη από το Γυμνάσιο είναι φανερή η σύμπτυξη των γνωστικών αντικειμένων. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι η διάκριση που γίνεται στην εισαγωγή στο Λύκειο, όπου, από τον νόμο για την Παιδεία προκύπτει ότι το 30% μόνο από τους μαθητές του Γυμνασίου θα περνάνε σε Γενικά Λύκεια και το υπόλοιπο 70% θα περνάει σε ΕΠΑΛ (!). Το ζήτημα μ’ αυτό, είναι ότι στα ΕΠΑΛ βασικό κομμάτι της εκπαίδευσης, πλέον με περισσότερη έμφαση από ποτέ, είναι η μαθητεία. Η μαθητεία είναι υποχρεωτική 9μηνη εργασία των μαθητών σε τοπικές επιχειρήσεις με μισθό 75% του υποκατότατου, χωρίς ασφαλιστικά, εργασιακά και συνδικαλιστική δικαιώματα. Αυτή η εργασία θα γίνεται στα πλαίσια «επιμόρφωσης» και περαιτέρω «εξειδίκευσης» των μαθητών ΕΠΑΛ, πάνω σε ένα συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο. Η εργασία αυτή θα διαμορφώνεται σύμφωνα με το μοντέλο εργασίας που έρχονται να εδραιώσουν συνολικά στην κοινωνία και μάλιστα με μειωμένα δικαιώματα. Δηλαδή τους χαμηλούς μισθούς, την κατάσταση της μερικής και επισφαλής εργασίας και γενικα να μην μπορείς να διεκδικήσεις τα δικαιώματά σου συλλογικά.
Στα ΓΕΛ, πέρα από την σύμπτυξη των γνωστικών αντικειμένων, σύμφωνα με το νόμο καταργούνται οι επαναληπτικές πανελλαδικές εξετάσεις με το πρόσχημα ότι το κράτος δεν έχει τη δυνατότητα να πληρώσει και τον Ιούλιο τους καθηγητές (την ώρα που ξοδεύει εκατομμύρια για κλούβες των ΜΑΤ, για καινούρια μαχητικά αεροπλάνα και ελικόπτερα και μαχητικούς εξοπλισμούς). Αυτό σημαίνει ότι αν ένας μαθητής σπάσει για παράδειγμα το χέρι του, δεν θα μπορεί να ξαναδώσει εξετάσεις άρα θα πρέπει να να ξαναβιώσει όλη την πίεση των εξετάσεων και, το κυριότερο, να ξαναπληρώσει άλλον έναν χρόνο φροντιστήρια, γεγονός που δυσκολεύει ή και αποκλείει τα πιο πληττόμενα κομμάτια. Σημαντικό είναι ότι ακριβώς αυτό το γεγονός, ο αποκλεισμός κομματιών του μαθητικού σώματος από την εκπαίδευση, είναι το βασικό αίτημα το οποίο έχει συσπειρώσει τους μαθητές και τους έχει βγάλει στο δρόμο.
Σειρά έχουν και τα Πανεπιστήμια με τις εκκωφαντικές δηλώσεις της συνόδου των Πρυτάνεων, λίγο καιρό πριν, για «μείωση των εισακτέων κατά 50%» (!). Την ίδια στιγμή, όσοι «τυχεροί» πρόλαβαν να περάσουν σε μια σχολή αντιμετωπίζουν καθημερινά τις συνέπιες των μνημονίων και της κρίσης. Η υποχρηματοδότηση στην Παιδεία έχει φτάσει σε σημείο ρεκόρ συγκριτικά με τον ΑΕΠ της χώρας (μόλις 2.8 % διατίθεται για την παιδεία) και οι ελλείψεις σε εκπαιδευτικό και διοικητικό προσωπικό είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς. Οι ίδιες οι παροχές στη μέριμνα όλο και μειώνονται με συμφοιτητές μας να πετάγονται έξω απ τις εστίες. Όλο και λιγότερους βλέπουμε να αποκτούν κάρτα σίτισης και, σαν να μη φτάναν όλα αυτά, αρχίζει να κλονίζεται και το δικαίωμα στις δωρεάν μεταφορές (μπάρες, ηλεκτρονικά εισιτήρια κλπ). Δε θα μπορούσαν να λείπουν απ το «χορό» οι εργολαβίες και οι επιχειρήσεις, όπου σύμφωνα με ανακοινώσεις του Υπ. Παιδείας θα παίξουν αναβαθμισμένο  ρόλο στην ίδια την επιχειρηματική ανασυγκρότηση του πανεπιστημίου (αυτονόμηση των ιδρυμάτων, εξωτερική χρηματοδότηση από ιδιώτες, λόγο στα προγράμματα σπουδών κ.ά.)
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και δεν θέλει και πολλή ανάλυση για να ανιχνεύσει κανείς τη συνολική κατεύθυνση των αλλαγών στην εκπαίδευση.
Από το γυμνάσιο μέχρι τα πανεπιστήμια και από τα πανεπιστήμια μέχρι τους εκπαιδευτικούς, η γνώση αξιολογείται με τη λογική ζημίας και κέρδους. Μέσα στη δικιά τους κρίση βλέπουν στην εκπαίδευση ένα εύφορο πεδίο κερδοφορίας. Χρησιμοποιούν την εκπαίδευση ως κεφάλαιο με το οποίο μπορούν να κάνουν επενδύσεις. Ως φίλτρο που μπορεί να χωρίσει τη νεολαία σε κομμάτια. Να βοηθήσει τους οικονομικά δυνατότερους να ανελιχθούν και τους οικονομικά ασθενέστερους να τους αφήσει στο περιθώριο.
Ταυτόχρονα γίνεται φανερό ότι οι επιμέρους επιθέσεις στους τομείς της εκπαίδευσης γίνονται συνδεδεμένα.
Η μείωση των εισακτέων στα ΑΕΙ αποτελεί επακόλουθο της όξυνσης των ταξικών φραγμών στο Νέο Λύκειο και το «ξεσκαρτάρισμα» των παιδιών λαϊκών οικογενειών που δεν αντέχουν το οικονομικό βάρος των πανελληνίων. Όσοι πετιούνται εκτός πανεπιστημίου διοχετεύονται στα ΕΠΑΛ και  στην επισφαλή εργασία μέσω της μαθητείας ως φθηνό εργατικό δυναμικό. Αναφερόμαστε, λοιπόν σε πολλές επιμέρους αναδιαρθρώσεις, οι οποίες συνδέονται και αλληλοεξαρτώνται, δομώντας συνεπώς μία κεντρική κατεύθυνση που αφορά το σύνολο της εκπαίδευσης. Γι’ αυτό και οφείλουμε να τις βλέπουμε και να τις απαντήσουμε συνολικά.
Η δικιά μας απάντηση δεν μπορεί παρά να περάσει μέσα από την ανασυγκρότηση των ίδιων των φοιτητικών συλλόγων.
Παλεύουμε να ανατρέψουμε την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση στο τώρα και όχι να περιμένουμε πότε  οι συνθήκες θα είναι πιο ευνοϊκές. Γι’ αυτό θεωρούμε απαραίτητο το συντονισμό με τα σχολεία. Το μαθητικό κίνημα βρίσκεται ξανά στο δρόμο του αγώνα. Είναι απαραίτητη η παρουσία μας μέσα από τους συλλόγους μας στις κινητοποιήσεις, στις διαμαρτυρίες, στα συντονιστικά τους. Να επιδιώξουμε, με πρώτο σημαντικό σταθμό τις 22/3 στο Υπουργείο Παιδείας, την κοινή συζήτηση και τον κοινό σχεδιασμό, έτσι ώστε με μαζικούς όρους να βγούμε και να διεκδικήσουμε από κοινού τις ανάγκες μας. Όχι, γενικά, σε πλαίσιο στήριξης του αγώνα των μαθητών, αλλά ως από κοινού αγώνα ανατροπής της επίθεσης εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που θέλει να προωθήσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σύμφωνα με τις επιταγές της Ε.Ε.. Αγώνα για μια άλλου είδους Παιδεία, για το Πανεπιστήμιο και το Σχολείο των αναγκών μας, χωρίς ταξικούς φραγμούς, με ελεύθερη πρόσβαση στην εκπαίδευση για όλους, με γνώση που θα απελευθερώνει το άτομο και θα το ορίζει στην κοινωνία, θα φανερώνει και θα προϋποθέτει την απελευθέρωσή της.

  •       ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΤΙΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΣΤΟ ΥΠ. ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΙΣ 22/3, ΣΤΙΣ 11:00
  •           ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΜΕ ΜΑΘΗΤΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΓΙΑ ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΞΕΣΗΚΩΜΟ!


Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

8 ΜΑΡΤΗ: ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΚΙ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ...ΝΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙ ΟΛΕΣ/-ΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!

...δεν είναι άλλη μια μέρα στο βωμό του καταναλωτισμού για όμορφα δώρα στο “ωραίο φύλο” αλλά μια μέρα υπενθύμισης πως ο δρόμος για ισότητα δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα αλλά προϋποθέτει αντίσταση, αγώνα, επιμονή και ιδρώτα...





Ως προς την Ιστορία, η 8η του Μάρτη καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας από τη Β’ Διεθνή Συνδιάσκεψη των Σοσιαλιστριών Γυναικών, που συνήλθε στην Κοπεγχάγη το 1910, ύστερα από πρόταση της μεγάλης επαναστάτριας, Κλάρας Τσέτκιν.

Σαφώς το μήνυμα που πέρασαν οι γυναίκες που αντιστάθηκαν και πάλεψαν για τα δικαιώματά τους ήταν πως δεν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα πραγματικής ισότητας σε συνθήκες ταξικής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Η εκμετάλλευση αυτή, αποτυπώνεται πολλαπλά στην γυναίκα από την παραγωγή, μέχρι την οικογένεια, την μητρότητα, τις σεξουαλικές σχέσεις, την κάθε φορά θέση της, συνολικά, μέσα στην κοινωνία. Έτσι η γυναικεία χειραφέτηση προϋποθέτει συνολικά ρήξη με το υπάρχον κεφαλαιοκρατικό σύστημα και ταξική ανατροπή.

Φλεβάρης του 1875: Εργάτριες στα υφαντουργεία και τα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης κηρύττουν απεργία με αίτημα ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς/μείωση των ωρών εργασίας/ εξίσωση των μισθών ανδρών-γυναικών και αποτελούν πλέον καθοριστικό κομμάτι του αναπτυσσόμενου και ιδιαίτερα μαχητικού εργατικού κινήματος των ΗΠΑ εκείνη την εποχή. Σημειώνεται πως το αστικό κράτος για ακόμη μια φορά δεν έμεινε άπραγο, αλλά κατέστειλε με τους μηχανισμούς του τις διαδηλώσεις με βία και αίμα.
23 Φλεβάρη 1917: Ξεκινά η αστικοδημοκρατική επανάσταση στην Ρωσία που θα οδηγήσει στην πτώση του τσάρου και θα ανοίξει τον δρόμο στην Επανάσταση του Οκτώβρη. Στις 8 Μάρτη 1917 (με το νέο ημερολόγιο) η απεργία γυναικών στον τομέα κλωστοϋφαντουργίας στη Ρωσία συνοδεύτηκε από μια τεράστια διαδήλωση στην Πετρούπολη.
1921: Καθιερώνεται η 8η Μάρτη από τη νεοσύστατη Σοβιετική Ένωση σαν μέρα της γυναίκας και, ουσιαστικά, «επικυρώνεται» ο επαναστατικός χαρακτήρας που προσέδωσε στον εορτασμό η Τσέτκιν από το 1910. Αλλά είναι εξαιρετικά πιθανόν, η καθιέρωση να μην έγινε λόγω της 8ης Μάρτη του 1857 στις ΗΠΑ, αλλά της 8ης Μάρτη του 1917 στην Πετρούπολη.

Από την πρώτη γυναικεία απεργία στην Αγγλία το 1804 από τις εργάτριες που κατασκεύαζαν γάντια μέχρι και την ίδρυση το 1844,του πρώτου γυναικείου εργατικού σωματείου, κινηματικές πρακτικές που επέφεραν τις πρώτες μεταρρυθμίσεις στις συνθήκες εργασίας στην κλωστοϋφαντουργία, φτάνουμε στο σήμερα όπου η 8η Μάρτη από συνέχεια μιας «κόκκινης γραμμής» γυναικείων εργατικών αγώνων, άρρηκτα συνδεδεμένων με την ιστορία συνολικά του παγκόσμιου εργατικού κινήματος.

Με το γυναικείο κίνημα να μη σταματά στις ημερομηνίες αυτές αλλά να συνεχίζεται ακλόνητο με πολλούς χαρακτηριστικούς σταθμούς μετά το 1857, ας φτάσουμε στην Ελλάδα όπου η πρώτη απεργία εργατριών έγινε στις 13 Απρίλη 1892, από τις υφάντριες του εργοστασίου των Αδελφών Ρετσίνα, στον Πειραιά. Εκείνη τη χρονιά, οι εργοδότες αποφάσισαν να μειώσουν την αμοιβή των εργατριών, από 80 σε 65 λεπτά το τόπι υφάσματος.
Τα επόμενα χρόνια, οι γυναίκες της εργατικής τάξης έλαβαν μέρος σε πολλές κινητοποιήσεις, δίνοντας και θύματα στον αγώνα για την κατάκτηση των εργασιακών τους δικαιωμάτων, κάνοντας το πρώτο ουσιαστικό βήμα για τη χειραφέτηση και την ισοτιμία τους.

Αλησμόνητες φυσικά παραμένουν οι εποποιίες της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, στο πλαίσιο των οποίων, η γυναίκα στην Ελλάδα, αναγνώρισε στον εαυτό της, για πρώτη και τελευταία — μέχρι τώρα — φορά, όχι ένα «υποζύγιο» και μια «αναπαραγωγική μηχανή», αλλά ένα ισότιμο, με τον άντρα, μέλος της κοινωνίας, με ίδια δικαιώματα σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής και συλλογικής δράσης. Ανακάλυψε την δύναμή της, παλεύοντας και με το όπλο στο χέρι, δίπλα στους άντρες συναγωνιστές της, για την απελευθέρωση από τον κατακτητή και τα αφεντικά.

Γι’ αυτό και εμείς, εν έτη 2017 χρειάζεται να σπάσουμε το σεξισμό στην πράξη τόσο στην εργασία μας, στο σπίτι μας, στη σχολή μας όσο και στον ευρύτερο κοινωνικό μας περίγυρο. Να πάψει η αναπαραγωγή του προτύπου της Γυναίκας ως μητέρας-συζύγου-νοικοκυράς-εργαζόμενης (υποδεέστερης του αντρός) και να προαχθεί, η επικίνδυνη για τους από πάνω, ισότητα των δύο φύλων. Χωρίς όμως την ταξική απελευθέρωση, δεν μπορεί να υπάρξει γυναικεία χειραφέτηση. Έτσι λοιπόν, η φετινή 8η Μάρτη θα μας βρει στους δρόμους να παλεύουμε και να διεκδικούμε μια ζωή με αξιοπρέπεια τόσο ως γυναίκες, ως εργαζόμενες αλλά και ως άντρες και παιδιά κόντρα στη συνολική επίθεση που δεχόμαστε από το Κεφάλαιο στην εργασιακή προοπτική μας, κόντρα στο σύστημα και τις κυβερνήσεις του, την ΕΕ και τα αρπακτικά του καπιταλισμού.


 “Από τα κάτω, αριστερά κι αντικαπιταλιστικά...” 

-Ζαπατίστας

**το κείμενο είναι εμπνευσμένο από άρθρο του "Το Περιοδικό"


Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Μετά από σένα (3 Νοέμβρη) το τίποτα;


            Ένα μήνα τώρα μέσα στη σχολή έχεις δει τη κατάσταση στην οποία σπουδάζουμε: πετσοκομμένοι προυπολογισμοί, διαλυμένα αμφιθέατρα ασφυκτικά γεμάτα φοιτητές (αφού το διδακτικό προσωπικό έχει μείνει μισό και προσλήψεις δε γίνονται) την ώρα που οι τσέπες των οικογενειών μας συνεχώς αδειάζουν και εμείς ψάχνουμε έξτρα εισοδήματα για να μπορούμε να συνεχίσουμε τις σπουδές μας. Για όλα αυτά δεν ευθύνονται οι φοιτητικοί αγώνες των προηγούμενων ετών ούτε «τα κόμματα και οι παρατάξεις στα πανεπιστήμια». Φταίει η πολιτική που εφαρμόζουν όλες οι κυβερνήσεις αυτά τα χρόνια: η πολιτική ευρωμονοδρόμου, η πολιτική του κεφαλαίου για να ξεπεράσει τη κρίση του.
                Σαν το κερασάκι στην τούρτα όσον περιγράψαμε παραπάνω, έρχονται η αποκοπή της διδακτικής επάρκειας από το πτυχίο μας και η συζήτηση για τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά. Δηλαδή όσοι από μας παίρνουν πτυχίο δε θα μπορούν γίνουν καθηγητές αν δε κάνουν έξτρα σεμινάρια. Ταυτόχρονα τα μεταπτυχιακά προγράμματα, που ήταν μια λύση για εμάς μετά τις σπουδές και για να εντρυφήσουμε στην επιστήμη που μας αρέσει αλλά και για να έχουμε κάποια επιπλέον πιθανότητα να βρούμε δουλειά, οδηγούνται σε προγράμματα για γεμάτες τσέπες και πορτοφόλια πετώντας σιγά-σιγά έξω τα πληττόμενα κομμάτια της νεολαίας.
                Σε αυτή την κατάσταση λοιπόν το ερώτημα είναι τι θα κάνουμε εμείς. Εμείς που ζούμε τη κρίση στο πετσί μας και στη καθημερινότητα μας και μας λένε να κάτσουμε ήσυχοι μέχρι να περάσει η μπόρα. Αν λοιπόν δεν αγωνιστούμε εμείς για να μην επιτρέψουμε να συνεχιστεί αυτή επίθεση που δεχόμαστε θα βλέπουμε κάθε μέρα νέα μέτρα στο σωρό που υπάρχουν ήδη να τσακίζουν τις ζωές και τα δικαιώματα μας. Ο σύλλογος μας το προηγούμενο διάστημα πήρε απόφαση και συμμετείχε στις 3 Νοέμβρη σε μια πορεία που κατάφερε να δώσει ένα πρώτο μήνυμα για τις διαθέσεις του φοιτητικού κινήματος, το ζήτημα όμως είναι τι κάνουμε από εδώ και πέρα.
                Ο αγώνας μας δε πρέπει να μένει πίσω από ημερομηνίες αλλά να ναι μαζικός από τα κάτω και συνεχής. Όλοι μαζί μέσα από τις γενικές συνελεύσεις του συλλόγου μας πρέπει να επιδιώξουμε το επόμενο διάστημα να δώσουμε νέα πνοή στη καθημερινότητα μας. Δε μας αρκεί να τρέχουμε από μάθημα σε μάθημα, στα εργαστήρια και σπίτι στα καλύτερα χρόνια της ζωής μας. Οι σχολές μας δεν είναι αποστειρωμένο εκπαιδευτικό περιβάλλον αλλά χώρος που βρισκόμαστε τόσες ώρες κοινωνικοποιούμαστε και θέλουμε να μας βοηθάει να αναπτύσσουμε όλες τις πλευρές του εαυτού μας. Για αυτό θέλουμε να υπάρχουν πολιτιστικές και αθλητικές ομάδες, στέκια και εγχειρήματα που αμφισβητούν τον πολιτιστικό οχετό που παρέχουν τα ΜΜΕ και η άρχουσα τάξη.
                Επίσης δεν έχουμε μάθει τις αποφάσεις άλλων για τις ζωές μας να της δεχόμαστε χωρίς αμφισβήτηση. Όλα τα προηγούμενα χρόνια στη σχολή μας δόθηκαν πολλές μάχες για το πώς ζούμε και σπουδάζουμε και πολλές φορές οι επιδιώξεις του τμήματος των προέδρων και του υπουργείου έφαγαν σφαλιάρα. Έτσι και τώρα η μάχη μας για να μπορούμε να δουλεύουμε μόνο με το πτυχίο μας, για να μπορούμε να κάνουμε χωρίς φραγμούς τα μεταπτυχιακά μας, για να ζούμε εν τέλει αξιοπρεπώς, σαν ελεύθεροι άνθρωποι, χωρίς φασίστες, κρίση, χρέος, είναι δίκαιη και πρέπει να δοθεί.
                Ειδικά σε μία περίοδο που η επέτειος του πολυτεχνείου έρχεται σε 10 μέρες εμείς δε πρέπει να αφήσουμε μέρα να χαθεί. Οργανωνόμαστε και ετοιμαζόμαστε μέσα στη γενική μας συνέλευση όχι επικροτώντας εισηγήσεις και έτοιμα σχέδια, παίρνουμε τον αγώνα πάνω μας, αγωνιζόμαστε εμείς για εμάς. Οι καλοθελητές πρόεδροι που έχουν γεμίσει το ίντερνετ με ανακοινώσεις να πάρουν θέση για τα ζητήματα της επάρκειας και των μεταπτυχιακών. Να πάμε παντού και να απαιτήσουμε να δώσουν τώρα λεφτά για τα πανεπιστήμια μας. Να διαδηλώσουμε κόντρα στον ερχομό του Ομπάμα στην Αθήνα. Του ανθρώπου που εκπροσωπεί με το πιο άμεσο τρόπο τις επεμβάσεις σε τόσους λαούς τόσων χωρών τον πρόεδρο που στη θητεία σημειώθηκε ο μεγαλύτερος αριθμός θανάτων αφροαμερικανών από το κράτος!

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ


ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΜΑΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 9/11 ΣΤΟ ΑΜΦ ΙΠΠΑΡΧΟΣ